Als improvisatiegroep trainen we elke week, spelvormen, technieken, en meer: improviseren gaat namelijk niet vanzelf. En soms valt een training wat tegen, omdat er weinig inspiratie of iedereen is moe. Niet deze week. We hadden een paar briljante scènes en twee daarvan wil ik hier beschrijven. De vorm was hetzelfde: de scène kan vooruit maar ook achteruit, als een soort videorecorder. Juist die mogelijkheid, aangestuurd door een “regisseur” aan de kant maakt de scène levendig en vaak hilarisch. In beide gevallen ging het om een beroep.
Scène 1: een “hanenmelker”, geen alledaags beroep en geïnspireerd op een uitzending van “Keuringsdienst van Waarde”. Het blijkt dat kalkoenen zo zijn doorgefokt dat de arme beesten niet op hun poten kunnen staan. De mannetjes zijn dan ook niet in staat om de hennen te bespringen. Daarom moet een “hanenmelker” het zaad van de haan “oogsten”, waarna er via kunstmatige inseminatie voor kalkoenkuikens wordt gezorgd. De scène betrof uiteraard het melken. Haan van dienst was Jules, die ruw bij het nekvel werd gepakt en “gemelkt”. En dat ging natuurlijk voorwaarts … en achterwaarts. De arme haan werd danig mishandeld maar
wist aan het eind (voorwaarts) te ontsnappen.
Scène 2 was van een geheel andere aard. Met Fiona en Laura mocht ik deze scène spelen. Het beroep: verloskundige. Laura nam onmiddellijk het initiatief en bombardeerde mij (voor de beeldvorming: man van een zekere leeftijd) tot hoogzwangere vrouw. Ik werd uitgenodigd met bolle buik te gaan zitten voor de bevalling. Het kind kwam vlot tevoorschijn, evenals de navelstreng. Bedenk: dit is een spelvorm waarbij je vóór- en achteruit speelt! U begrijpt dat de hele bevalling een bijzonder gebeuren werd, nog afgezien van het gehannes met de navelstreng en de moederkoek.
Het paste allemaal prima bij het thema van de training: meer fysiek spel, minder “talking heads”.